Yarayol

İlhami Şahbaz, “Yarayol” şiirlerinde yaşamın içinden süzülen özlemleri yaşanmışlıkları, kavuşmaları, ayrılıkları; kısacası hayata dair gördüğü ne varsa, imgenin damıtılmış diliyle yeniden kuruyor.Şahbaz, bu kitapta sözcüklerin çağrışım zenginliği ile okuru yakalayıp sorgulamak için bir yola davet ediyor. Şairin açtığı bu yol salt estetik bir ilerleme değil, aynı zamanda düzen karşısındaki itirazlarını yükseltmeden önceki uzun bir yolculuk da. Okur bu zorlu yolculukta Nazım’ın gür sesini, Ahmed Arif’in sıcaklığını hep yanı başında hissediyor. Bu sayede karanlıkla yüzleşirken umudu elden hiç bırakmıyor. Yolun sonunda ışık, direnişin neticesinde özgürlük vardır. Şahbaz, poetik arayışını politize ederken kuru bir söylemin didaktik ezberlerinden imgenin rıhtımına yanaşıp uzaklaşıyor. Metinler ilerledikçe yol aydınlanıyor. İmge yerini sorguya bırakıyor. İç çatışma okuru zorlu bir yolda biraz duraklatsa da her dize bu noktada bir yol işaretine dönüşüyor. Şair yoluna devam ediyor, okur nereye yol aldığını satır aralarına serpiştirilen çakıl taşlarından takip ediyor. "Yarayol" da bireysel kırılmalar diyalektik bir süreçle kolektif bir deneyime dönüşürken, şair didaktik bir tutum yerine sözün gücüne güveniyor. Dizelerini bir makinenin dişlisine çevirip çarkı çeviriyor. Çark döndükçe ışık yanıyor, şafak söküyor, umut doğuyor.