Sönen Mum

Mahallemizin renkli simalarından biri de Arap Bekir’dir. Bekir Bey yılın çoğu ayında ayakkabı giymez, terlik giyer. Evi bizden biraz uzakta olsa da herkes onu tanır. Hal binasında hamallık yapar. Boyu kısa olmasına rağmen yük taşımak onun için çocuk oyuncağı gibidir. Güçlü ve kuvvetli birisidir. Boğazına düşkündür; halde gördüğümüzde daima ağzında bir şeyler yediği görülür. Gamsızdır. Ağzının etrafı sürekli lekelidir. Hal girişinde çeşme olduğu halde, uyarılmadıkça yüzünü yıkamaz. Paspal bir görünüme sahip olsa da kalbi o kadar temizdir. Üstelik çok yardımseverdir. Kendi çocuğuna aldığı bisiklete mahalledeki bütün çocuklar mutlaka binmiştir, çünkü herkeste bisiklet yoktur. Bisikleti olanlar genellikle durumu iyi olanlardır. Arap Bekir, çocuklara yolda gelirken mutlaka yuvarlak şeker getirir. Çocuklar, caminin yanındaki meydanda onun geliş saatini beklerler. Çok alçakgönüllü biridir. Altı ayda bir kıyafet değiştirir. Hamallık ipi daima omzundadır. Yükü olanlar her zaman onu çağırır. Para istemez ama zorla verilir; pazarlık yapmaz. Evi tek katlı ve çatısızdır. İki ayda bir dışını kireçle boyar; evi her zaman bembeyazdır. Muhtarın evine yakın olduğundan, muhtarlığa gidenler genellikle onun eviyle kıyaslama yaparlar. Muhtar da bunu biraz kıskanır. Çarşıda olup biten her şeyi bilir. Ne nerede ucuz, nerede pahalı, hepsinden haberdardır.