Batı Marksizmi - Nasıl Doğdu, Nasıl Öldü, Yeniden Doğabilir Mi?

İngilizcesi 2024 yılında Monthly Review Press tarafından yayımlanan bu kitap, Perry Anderson’ın Batı Marksizmi Üzerine Düşünceler (1976) adlı kitabına bir cevap niteliğindedir.Anderson’ın New Left Review’un yayın kuruluyla diyalog halinde kaleme aldığı değerlendirmeler Batı Marksizmi’nin bazı temel yönlerini tanımlıyor. Ancak aynı anda Losurdo’nun bu gelenekte var olduğunu vurguladığı tepeden bakan Avrupa Merkezciliğin, idealizmin ve emperyalizme suç ortaklığı gibi pek çok sorunun da belirtisidir. Anderson’ın Batı Marksizminden anladığı (ki buna tuhaf bir şekilde Komünist Parti militanları Gyorgy Lukacs ile Antonio Gramsci’yi de dahil eder) bir “yenilgi ürünü” olduğudur. “Sosyalist devrimin Rusya dışına yayılamaması, Rusya içinde yozlaşmasının nedeni ve sonucu, bu dönemin bütün teorik geleneğinin ortak arka planıdır. Bu sözde başarısızlık, Batılı Marksistlerin partilerden ve akademiden çekilmelerine, felsefi ve estetik kaygılar lehine siyasi ve ekonomik meselelerden uzaklaşmalarına ve tarihsel materyalizme Marksizm öncesi ve Marksizm dışı teorik unsurlar enjekte etmelerine katkıda bulundu. ***Losurdo’nun eleştirdiği Batılı Marksistlerin oportünizmi, sınıf çıkarlarının çözümlenmesi yoluyla anlaşılmalıdır. Bunların hepsi Küresel Kuzey’de elit ağlara yerleşmiş profesyonel entelektüellerdir; bazılarının yeni küçük burjuvazi dediği yani emperyalist merkezdeki profesyonel-yönetici sınıf tabakasının bir parçasıdırlar. “Alttaki proletaryadan korkan, üstteki burjuvazinin cazibesine kapılan” yeni küçük burjuvazi, çoğu zaman efendilerine kızsa da uzun vadeli ortak bir siyasi projeden yoksun olduğu için bazen jacqueri’leri kutsar ve kendi toplumsal grubunun iktidara daha fazla erişimini destekler. Gelgelelim genellikle somut bir sistem arayışına girmez çünkü ‘tırmanabileceğini hayal ettiği merdivenleri kırmak istemez’” İşte bu noktada, bu sınıf tabakası içindeki Batılı Marksistlerin birçoğunun radikal ıslahatçılar konumunda oldukları açıkça ortaya çıkıyor. Kendilerini ezilenlerin çıkarlarını temsil ediyormuş gibi sunan ancak toplumsal dönüşüm için pratik bir programdan yoksun olan bu kişiler, nihayetinde kitleleri emperyal teori sektörünün sınırları içinde tüketimcilik gibi sembolik veya söylemsel çözümlere yönlendirerek kapitalist düzen içindeki potansiyel isyancı güçleri ıslah etmeye çalışıyorlar. Son derece gerçek sorunlara getirilen bu sahte çözüm, entelektüel tüketim ürünlerinin küçük burjuva üreticilerinin toplumsal konumlarını güçlendirmek gibi bir ek faydaya da sahip. Jennifer Ponce De Leon ve Gabriel Rockhill