yaram öldü! yaram öldü!çiçeklerle pıhtıladım ilkinve taştan bir kabukla örttüm gözünükancidarına çarpa çarpa ağlayacak damara çekildi suspuso damar ki, ağrı dağı kalbimin her güz saklanmaya yükselir zirvesi, atmaya en olmayacak anın şakağında beslenmeye saklanır, dallanmayadilimdeki sinsi urun uzanmış kolları olmaya(uğ)urum: büyümeyen ve fakat çoğalan sesi çocukluğumun yetişkini oynadığım her sahnenin sonundayapışıp yakamabir elinde gül sapından kamaylakaldırıp g/özkabuğunu varlığımın inceden onu hayatla burun buruna getiren