Şehrin Leblebisi

Bir toplumda, “Ben toplumcuyum-demokratım, her şeyi öğrenip; öğrendiğimiyse, uygulamaya çalışıyorum” diyenler, gerçekte toplumculuğu demokratlığı çağdaş açıdan özümsenebilseydi, bu toplumun bugünkü sosyo-ekonomik çizgi-gösterge ya da çıtası en azından burada mı olacaktı ki; daha köylülüğü aşamamış, lakin “şehrin leblebisi” olma kurnazlığını kimseye kaptırmayanların çoğunluk olduğu gerçeğini göz ardı edemeyiz? Beyler, “köydeki nohut”luğu aşabilmenin yolu; ne sizin giyiminiz-kuşamınız olarak modernliğinizdir, ne de açmazlara varan ya da varacak olan “şehircilik” özleminizdir. Mega kentin, bilmem ne olduğunu, benden daha iyi-doğru okumanız gerekir ki, sorun kendiliğinden anlaşılır olsun! Büyük mega kent, büyük “yalnızlık” demektir. Bunu en iyi anlayanlar da, “köydeki nohut”luğu aşıp, “şehrin leblebisi”ni, büyük bir iştahla yemeye çalışıp, “ver gelsin toplumculuğu” bir güzel oynayanlardır; koca kentin kalabalıklarına, seçim meydanlarına taşır ya da toplarlar; umutsuzluğu düşenlere, “sil yeni baştan” diyerek, yaşamın can simidi olan umudu vaat ederken, “gerçek bir demokrasinin uygulanacağını” söylerler, hep bir ağızdan. Bu, bir oyundur; yıllardır oynana gelen bir oyun; sürecinin-zamanının ne kadar olduğunu hesaplamayı da, size bırakıyorum! Yazık bize, hem de çok yazık!